9/3/2008 - Vee Ben Gidiyorum...

Birgün daha geçti sensiz.
Ben yine aynı bilgisayar başında, radyomun sesini az açmış zamanımı ve işimi bitirmeye çalışıyorum.
Öyle hasretimki yıldızlar altında seninle oturmaya, Deniz kenarında oturup martıları izlemeye.
Hatırlarmısın izmit'in sıcak günlerinde yüzümüzü okşarcasına esen rüzgara doğru bir bankta otururduk, sen başını omzuma yaslar denizin ve sonsuz maviliğin birleştiği noktaya dalardın, Bende usulca saçlarını okşar esen yelin o büyüleyici serinliğine kendimi bırakırdım.
Şimdi binlerce kilometre uzaktayız, Bazan mesafelere isyan edesim geliyor çünkü en ihtiyacım olduğu an sana, yalnızlığım yanımda oluyor.
Yalnızlığım sarıyor senin yerine beni,
Yalnızlığım paylaşıyor tüm dertlerimi,
Yalnızlığıma haykırıyorum deli gibi sevdiğimi...

9/3/2008 - Aşkın ölüm kokuyor......

sessiz ve dipsiz,
kör sagir geceler.
derdim çok dermanim beter.
gözüm yoktu hiç birseyde
tek dilegim saklanir sevginle, onuda aldin çektin gittin beni yaban ellerde ezdin geçtin,
buna hakkin yoktu,
buna hakkin yoktu!!

allahin askina bir kez dogru söyle, hiç mi hatrimda yok o yalan kalbinde beni öldürsünler vermesin ellere diyen sen degilmiydin
simdi sen yoksun ben,ben çikmazlardayim yolumu bulsamda kendim karanliktayim, acimasiz hasret sirtimdan vuruyor

askın ölüm kokuyor

9/3/2008 - Söküp Atamıyorum ''DÜŞLERİMDEN''

Yine bir gece ve yine baş başayım kendimle, işte yine seni bulup
kaybettiğim yerdeyim.İnsanın bir şeylere karar vermesi ne kadar zor; ya seni içime gömmeli ya da artık içimden söküp atmalıyım. Ama her ne olursa olsun susmalıyım. Hangisi daha zor, hangisi daha acı? Gerçekten gitmeli miydin, yoksa yanımda kalıp savaşmalı mıydın?…Bir yol arıyorum kendime, bulduğum tüm yollarsa sana çıkıyor…Kapanmalı artık gözlerim. Sonsuz bir karanlıkta tek başıma yürümeye devam etmeliyim uçsuz bucaksız yollarda…Yürümeliyim ardıma bile bakmadan, yürümeliyim parçalayarak uğrunda ölebileceğim değerleri ve sevgileri, yok ederek yaşadığım tüm zamanları…Nasılda acımasız zaman. Nasıl da yüceltmiştim seni gözümde. Tutup kendi
ellerimle koymuştum en yükseğe, sonra keyifle izlemiştim yüceliğini. Ama
yine ben bitirmeliyim. Tutup kollarından indirmeliyim olduğun yerden. Ya da seni ölene kadar yaşatmalıyım taş kalpli dediğin yüreğimde…..Ne kadar zor bir karar Hiç bu kadar zorlanmamıştı zonklayan beynim..Bir yanım: “Bir daha kimse, hiç kimse onun kadar çok sevilmeyecek”, derken, bir yanım sakin, sessiz…Zaman geçiyor, yüreğim acıyor. Kapanmıyor yaralarım..Tükenirken ben, aklımda bir tek sen varsın…Görüyor musun, yine konuşuyorum ama sessizce….Susmayı öğreniyor yüreğim..Ama ben kararımı verdim…Seninle olduğum zamanları düşünmek bile bana mutlulukların en büyüğünü yaşatıyor..Seni ne çok seviyormuşum…Söküp atamıyorum düşlerimden...

9/3/2008 - yapamadın ki